Βλέποντας το βουνό Μιτσικέλι, από τη λίμνη των Ιωαννίνων, δεν μπορούσαμε με τίποτα να φανταστούμε ότι πίσω από αυτό κρύβεται ένας μικρός, επίγειος παράδεισος. Γαντζωμένα πάνω στα βουνά της βόρειας Πίνδου, 47 μικρά και μεγάλα χωριά, ανταγωνίζονται για την ομορφιά και την ιστορία, κατατάσσοντας την Παροραία (για τους παλιούς), το Ζαγόρι (για τους νέους), έναν από τους πιο ελκυστικούς προορισμούς της Ελλάδας. Λόγω της θέσης, των καιρικών συνθηκών, της περίφημης χαράδρας του Βίκου και των ποταμών, ο ανθρώπινος παράγοντας έχει παρέμβει ελάχιστα στο έργο του Θεού, αλλά παρόλα αυτά έχει βοηθήσει στην καλύτερη εξερεύνηση του τόπου. Γεφύρια, μονοπάτια, σκάλες που παλιά χρησιμοποιούνταν για τη μετακίνηση, από το ένα χωριό στο άλλο, πλέον αποτελούν τα πιο γραφικά μέσα, για να χαθεί κανείς στη μαγεία της φύσης.

“Η πασπαλισμένη με χιόνι Αστράκα”

Μια φύση πλούσια, ζωηρή και πολλές φορές άγρια, η οποία μας χάρισε αξέχαστες εικόνες σε κάθε εποχή που την επισκεφτήκαμε. Δε νομίζω πως μπορώ να διαλέξω όμως ποια είναι η πλέον κατάλληλη, για μια επίσκεψη στα Ζαγοροχώρια. Ίσως τον χειμώνα, για να ξυπνάμε και να αντικρίζουμε την πασπαλισμένη με χιόνι Αστράκα, πίνοντας ένα ζεστό καφέ, δίπλα στο αναμμένο τζάκι. Ή μήπως το καλοκαίρι, για να τριγυρνάμε μέσα στο καταπράσινο, μυρωδάτο περιβάλλον, δίπλα στα τρεχούμενα νερά και να χανόμαστε στην απίστευτη θέα..; (παύση δευτερολέπτων, ίσως και λεπτών). Το μόνο σίγουρο είναι πως το γαλήνιο τοπίο σε συνδυασμό με τους ήχους των πουλιών, του νερού και του αέρα, είναι πάντα έτοιμο να υποδεχτεί όποιον θέλει να ηρεμήσει ή να ξεφύγει για λίγο από την κουραστική καθημερινότητα.

Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των Ζαγοροχωρίων κρύβεται στην Ηπειρώτικη αρχιτεκτονική, κάτι που μπορεί να παρατηρήσει κανείς από το πρώτο κιόλας χωριό που θα συναντήσει. Πολλοί από τους οικισμούς έχουν χαρακτηριστεί ως παραδοσιακοί, με την πέτρα και το ξύλο να κυριαρχούν και να δένουν αρμονικά με το γύρω περιβάλλον. Μονώροφα ή πολυώροφα, όλα τα σπίτια είναι λιτά, με απλή διακόσμηση, ενώ το καθένα έχει τη δική του αυλή. Βρίσκονται γύρω από το μεσοχώρι, δηλαδή την πλατεία του χωριού, και συνδέονται με στενά, δύσβατα δρομάκια, αρκετά από τα οποία οδηγούν σε αδιέξοδο. Πλέον, κάποια από αυτά έχουν μετατραπεί σε ξενώνες, ταβερνάκια και καφενεία, ενώ άλλα είναι εγκαταλελειμμένα. Παρόλο που τα χωριά μοιάζουν μεταξύ τους, διακρίνονται από μια ιδιαιτερότητα, που θα ανακαλύψετε μόνο εξερευνώντας τα.

“Πεζοπορία μέσα από τα μονοπάτια”

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να τριγυρίσει κανείς τα Ζαγοροχώρια, άλλοι πιο εύκολοι, άλλοι πιο δύσκολοι, αλλά όλοι τους διασκεδαστικοί. Οι λάτρεις των extreme sports έχουν τη δυνατότητα να εξερευνήσουν την περιοχή, κάνοντας ράφτινγκ, ή καγιάκ στο Βοϊδομάτη, αναρρίχηση, ορειβασία, ακόμη και παραπέντε. Γι’ αυτούς, βέβαια, που δε θέλουν να κυνηγούν την ψυχή τους στην Κούλουρη, μια πεζοπορία μέσα από τα μονοπάτια, μια βόλτα με άλογο ή με ποδήλατο είναι ό,τι καλύτερο, για να γνωρίσουν τον τόπο. Αυτό που μας εξέπληξε ευχάριστα είναι πως κάθε διαδρομή είναι διαφορετική. Άλλη περνάει πάνω από πετρόχτιστα γεφύρια, άλλη δίπλα από βαθιά φαράγγια, άλλη από ποτάμια ή λίμνες, ενώ άλλες καταλήγουν σε μπαλκόνια με θέα ή σε έρημα εκκλησάκια.

Παρά τη δυσκολία στην.. ανάβαση, η σκάλα στο Βραδέτο, η θέση Μπελόη και η μονή της Παναγίας στο Βίκο, είναι από τις διαδρομές που θα ξανακάναμε χωρίς δεύτερη σκέψη. Όπως επίσης θα παίζαμε πάλι σαν μικρά παιδιά με τον αντίλαλο πάνω από τη μεγαλύτερη χαράδρα του κόσμου. Ενώ δε θα χάναμε την ευκαιρία να βουτήξουμε ξανά στις οβίρες και στους καταρράκτες με τα κρύα νερά, όπου η καρδιά σταματάει για δευτερόλεπτα και το σώμα μουδιάζει, αλλά μετά βγαίνεις δέκα χρόνια νεότερος, με ένα.. παγωμένο χαμόγελο. Υπάρχει κάτι καλύτερο από το φυσικό μπότοξ; Όσοι, τώρα, δεν μπορείτε να βουτήξετε μην ανησυχείτε, σας έχουμε άλλο τρόπο να αποκτήσετε αυτήν την αίσθηση. Απλά ψάξτε τα Πελασγικά τείχη στο Σκαμνέλι. Πάλι καλά που βρέθηκε μια πανέμορφη, λευκή σκυλίτσα και μας έδειξε τον δρόμο γιατί θα ήμασταν ακόμη εκεί να ανεβάζουμε φωτογραφίες στο instagram με λύκους και αρκούδες.

“Τύφλα να έχει το English breakfast”

Τα Ζαγοροχώρια αποτελούν μέρος του μεγαλύτερου χερσαίου, εθνικού πάρκου της Ελλάδας, γι’ αυτό κατά τις εξορμήσεις σας θα συναντήσετε πολλά είδη χλωρίδας και πανίδας. Σε κάθε μας βήμα είχαμε για παρέα χελώνες, σαύρες, σκιουράκια, σκαντζόχοιρους, φιδάκια και αετούς, ενώ ο αέρας ευωδίαζε από τα βότανα και τα λουλούδια. Πιο δύσκολο, αλλά καθόλου απίθανο, είναι να βρεθεί μπροστά σας κάποιο άγριο ζώο, καθώς αποφεύγουν να πλησιάσουν τους ανθρώπους. Βέβαια μην παραξενευτείτε αν εκεί που περπατάτε στα λιθόστρωτα σοκάκια των χωριών βρεθεί μπροστά σας κάποιο από αυτά, καθώς βγαίνουν μερικές φορές προς αναζήτηση τροφής.

Πώς να μην βγουν δηλαδή αφού η περιοχή του Ζαγορίου φημίζεται για τα νόστιμα καλούδια της. Σπιτικά, φρέσκα προϊόντα, ντόπια κρέατα και γαλακτοκομικά από παραγωγούς της περιοχής στολίζουν καθημερινά το ζαγορίσιο τραπέζι. Ένα καλό και δυναμωτικό πρωινό με αυγά, σπιτικές μαρμελάδες, μέλι, χειροποίητες πίτες, ζεστό ψωμί, φρέσκο βούτυρο, γάλα, χυμούς ακόμη και γλυκά του κουταλιού, μας (παρα)γέμιζε με ενέργεια για το ξεκίνημα της εξερεύνησης. Τύφλα να έχει το English breakfast! Το θέμα είναι ότι μετά από ένα τέτοιο λουκούλλειο γεύμα δεν περιμέναμε να ξαναπεινάσουμε μέσα στη μέρα. Με το περπάτημα και το ανεβοκατέβασμα όμως, η όρεξη δεν αργούσε να ξανανοίξει. Ίσως γιατί ξέραμε ότι μας περίμενε ένα ποτήρι κρασί μαζί με καλοψημένα παϊδάκια, μαγειρευτά στη γάστρα, χορτόπιτες, αγριομανίταρα, ακόμη και πέστροφες σχεδόν ολοζώντανες, για να περιδρομιάσουμε.

“Mας υποδέχτηκαν με ανοιχτές αγκάλες”

Όσο σκασμένοι και αν νιώθαμε, όμως, δεν περνούσε μέρα που να μην πίναμε ένα τσιπουράκι, με μεζεδάκια και τοπικό κεφαλοτύρι, κάνοντας παρέα με ντόπιους. Θα περίμενε κανείς πως οι κάτοικοι είναι απόμακροι και επιφυλακτικοί με τους επισκέπτες, αλλά σε όποιο χωριό και αν πήγαμε μας υποδέχτηκαν με ανοιχτές αγκάλες και μας περιποιήθηκαν λες και μας ήξεραν χρόνια. Όλοι τους ήταν πρόθυμοι να μας κατατοπίσουν, να μας διηγηθούν με περηφάνια την ιστορία του τόπου, να μοιραστούν μαζί μας τις περιπέτειές τους, ακόμη και να μας φιλέψουν. Παρόλη την επισκεψιμότητα από άλλες χώρες, λίγοι γνωρίζουν αγγλικά, αλλά πάντα θα βρουν τρόπο να σας εξυπηρετήσουν. Αξιοσημείωτη είναι η αγάπη που έχουν για την περιοχή, τη φύση, αλλά για τα ήθη και έθιμά τους. Γι’ αυτό τον λόγο, κυρίως τους θερινούς μήνες, θα έχετε την ευκαιρία να παρακολουθήσετε Ηπειρώτικες γιορτές, πανηγύρια και εκδηλώσεις, ακόμη και να συμμετάσχετε σε αγώνες ορεινού τρεξίματος.

Τα Ζαγοροχώρια είναι ένας προορισμός για μικρούς και μεγάλους, για ξεκούραση ή άθληση, για καλό και νόστιμο φαγητό, για εξοικείωση με τη φύση και τη ζωή στο χωριό. Είναι ένας τόπος που γεμίζει κάθε εποχή τον επισκέπτη με ενέργεια, αισιοδοξία και ζωντάνια. Με τόσα πράγματα να κάνετε, να δείτε και να γευτείτε, είναι πολύ δύσκολο να τα προλάβετε μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο. Είτε θα πρέπει να αφιερώσετε περισσότερες μέρες, είτε να επισκεφτείτε το Ζαγόρι ξανά. Σε κάθε περίπτωση μην ξεχάστε να πάρετε μαζί σας άνετα, ζεστά (αν είναι χειμώνας) ρούχα, ένα μπουφανάκι (ακόμη και καλοκαίρι), αθλητικά παπούτσια και τη φωτογραφική σας μηχανή. Οπλιστείτε, λοιπόν, με καλή διάθεση, πάρτε μια βαθιά ανάσα και ξεκινήστε την περιπέτεια!

Όλοι γνωρίζουν την ερωτική πόλη του Βορρά είτε γιατί την έχουν επισκεφτεί και έφυγαν με τις καλύτερες αναμνήσεις, είτε γιατί έχουν ακούσει γι’ αυτήν από γνωστούς, συγγενείς και φίλους. Γι’ αυτό και στην ερώτηση “Από πού είστε;” κάθε φορά που απαντάμε “Από τη Θεσσαλονίκη”, όλοι έχουν την ίδια αντίδραση.” Ωωωω Θεσσαλονίκη τι μου θύμησες τώρα!”. Η αλήθεια είναι πως όλοι θέλουν να επιστρέψουν κάποια μέρα σ’ αυτήν και αν δεν την έχουν επισκεφτεί τότε θέλουν να έρθουν, για να δημιουργήσουν τη δική τους μοναδική ιστορία. Η Θεσσαλονίκη, όμως, είναι η πόλη που γέννησε και τη δική μας ιστορία, την ιδέα και το ξεκίνημα του Travelen. Εδώ αρχίζουν και καταλήγουν τα ταξίδια μας. Εδώ άρχισε και συνεχίζει η ζωή μας.

“Kιμπάρικο.. όπως άλλωστε της αρμόζει”

Είτε είσαι επισκέπτης, είτε κάτοικος η ζωή στη Θεσσαλονίκη κρύβει πολλές εκπλήξεις, όπως και ο Βαρδάρης κάθε φορά που “κατεβαίνει” στην πόλη. Ποτέ δεν ξέρεις αν θα προτιμήσει τον ήλιο για να σε δροσίσει, ή την υγρασία και το κρύο για να σου τρυπήσει τα κόκαλα. Παρόλα αυτά η νύμφη του Βορρά, ακόμη και σε χαμηλές θερμοκρασίες, μας καλημερίζει, το μεγαλύτερο διάστημα του χρόνου, με ένα ηλιόλουστο χαμόγελο, ενώ υποδέχεται τη νύχτα με ένα σαγηνευτικό ηλιοβασίλεμα. Χρησιμοποιώντας την τακτική του μπαγάσα ανέμου ποτέ δεν ξέρεις που μπορεί να σε οδηγήσει, αλλά θα το κάνει με έναν τρόπο πιο κιμπάρικο, όπως άλλωστε της αρμόζει. Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να χαλλλλαρώσετε και να ακολουθήσετε τα μονοπάτια της.

Η κοσμοπολίτικη Θεσσαλονίκη, υπήρξε ανέκαθεν σταυροδρόμι πολιτισμών, τεχνών και γεύσεων. Από την ίδρυσή της μέχρι και σήμερα εμπνέεται και ενστερνίζεται συνεχώς νέες κουλτούρες, τρόπους ζωής και γαστρονομικές ανακαλύψεις. Έτσι από το κέντρο μέχρι και τις πιο απόμερες γειτονιές είναι πολύ εύκολο να παρατηρήσουμε την πολύπλευρη μορφή της. Σε κάθε βήμα συναντάμε δρόμους, πλατείες, στοές, μνημεία, κτίρια, αγορές και ναούς με ιδιαίτερη ιστορική, αρχιτεκτονική και θρησκευτική σημασία, καθένα από τα οποία αφήνουν το δικό τους στίγμα. Ο Λευκός Πύργος και τα κάστρα αποτελούν σήμα κατατεθέν της πόλης, η Καμάρα είναι το άντρο των φοιτητών, οι αγορές και οι πλατείες κέντρο συνάντησης, ενώ το λιμάνι και η παραλία είναι ιδανικά μέρη για βόλτες και ερωτικές εξομολογήσεις.

“Oι σκουτεροβολτίτσες δίνουν και παίρνουν”

Για να ανακαλύψετε όλες τις πτυχές της προσωπικότητάς της, ο καλύτερος τρόπος είναι να την περπατήσετε και να την εξερευνήσετε. Καλά μην φανταστείτε ότι η πόλη είναι τόσο μικρή που μπορείτε να τη γυρίσετε όλη με τα πόδια. Γι’ αυτό υπάρχουν λεωφορεία, ταξί, η πολιτιστική γραμμή και τα Hop on Hop off, που μπορούν να σας μεταφέρουν σε κάθε γωνιά της με έναν πιο γρήγορο και ξεκούραστο τρόπο. Για τους λάτρεις, τώρα, του ποδηλάτου η πόλη διαθέτει 12χλμ ποδηλατοδρόμων. Η βόλτα όμως με το ασφαλές δίτροχο μόνο ασφαλής δεν μπορεί να θεωρηθεί στη Θεσσαλονίκη, αφού επιτήδειοι παρκάρουν πάνω σ’ αυτούς, σε διαβάσεις και ράμπες, ενώ πεζοί περπατούν μέσα τους αμέριμνοι. Εμάς πάντως θα μας βρείτε πάνω σε μια μηχανή, αφού οι αγαπημένες μου σκουτεροβολτίτσες δίνουν και παίρνουν. Πρώτον γιατί οδηγεί ο Νίκος και το Ελενάκι χαζεύει, δεύτερον γιατί είναι ο πιο γρήγορος τρόπος να ελιχθείς στην πόλη, ειδικά όταν έχει κίνηση (σχεδόν πάντα). Δυστυχώς, δε θα αργήσετε να καταλάβετε πως και στη Θεσσαλονίκη, όπως και στις περισσότερες πόλεις της Ελλάδας, η οδική παιδεία είναι σχεδόν ανύπαρκτη, γι’ αυτό με ό,τι και αν επιλέξετε να μετακινηθείτε καλό θα είναι να προσέχετε.

“Ναι σε λέω αυτός είναι ο Σαλονικιός… Ντόμπρος, φίνος και γλεντζές”

Η “Σειρήνα” του Θερμαϊκού επιφυλάσσει και άλλες “παγίδες”, που αν δεν έχετε το νου σας, θα σας παρασύρει και θα σας ξελογιάσει χωρίς να το καταλάβετε. Αρχικά, θα χρησιμοποιήσει το πιο δυνατό όπλο, τους ανθρώπους της. Όχι να το παινευτούμε, αλλά οι Θεσσαλονικείς είμαστε, ως επί το πλείστον, φιλόξενοι, ευγενικοί και ανοιχτόκαρδοι. Ένα χαμόγελο ή μια λέξη, αρκεί για να μπείτε στην παρέα και να γίνετε ένα με τα καρντάσια. Θα μας καταλάβετε από τη γλώσσα του σώματος, τις φωναχτές συνομιλίες, τα παχιά λλλ και τη δόση τρέλας που κουβαλάμε. Ακόμη και αν έχουμε σκοτούρες δεν πτοούμαστε, ζούμε την κάθε στιγμή και συνεχίζουμε να γλεντάμε. Ναι σε λέω αυτός είναι ο Σαλονικιός… Ντόμπρος, φίνος και γλεντζές.

Πολύ καλά καταλάβατε! Η διασκέδαση για τους Θεσσαλονικείς είναι τρόπος ζωής, ρέει στο αίμα μας βρε παιδί μου, όπως και ο καφές. Ααα να μας συγχωρήσουν οι φίλοι Ιταλοί, αλλά στην πόλη έχουμε τις περισσότερες καφετέριες ανά κεφαλή στην Ευρώπη. Όπου βρεθείς και όπου σταθείς ένα φραπεδάκι θα το πιεις! Για να τον χαρείτε όμως επιβάλλεται να ακολουθήσετε τη δική μας τελετουργία.. θα τον πιείτε χαλλαρά, ακόμη και αν τον πάρετε στο χέρι! Το αγαπημένο ρόφημα μας ακολουθεί σε κάθε στιγμή της μέρας και είναι σαν τον μαγικό ζωμό του Αστερίξ. Μας δίνει δύναμη να ξεκινήσουμε τη μέρα, μας συνοδεύει στη δουλειά, στις βόλτες, στις ατελείωτες φιλικές (και όχι μόνο) συζητήσεις και φυσικά δίνει την απαιτούμενη ενέργεια σε όσους θέλουνε να κάνουν τη νύχτα μέρα.

“Όλο και κάτι θα μας σπάσει τη μύτη”

Η Θεσσαλονίκη είναι μια ζωηρή πόλη, που σφύζει από κόσμο κάθε στιγμή της μέρας. Καταστήματα, εμπορικά κέντρα, θέατρα, κινηματογράφοι, εκθέσεις, μουσεία, φεστιβάλ, δρώμενα και εκδηλώσεις, κάνουν πιο ενδιαφέρουσα και λαμπερή την καθημερινότητα όλων. Αν νομίζετε ότι η πόλη ακτινοβολεί μόνο με το φως του ήλιου τότε δεν έχετε ζήσει τις μαγικές της νύχτες. Μπαρ, κλαμπ, κουτούκια, μουσικές σκηνές, ρεμπετάδικα και η επιτομή της διασκέδασης τα αθάνατα ελληνικά μπουζούκια συνθέτουν το παζλ της νυχτερινής ζωής! Για όσους δεν ξέρουν τι είναι τα μπουζούκια, απλά κλείστε τα μάτια και φανταστείτε το παρακάτω σκηνικό.. Ελληνική μουσική, χορός στα τραπέζια και στην πίστα, χαλαρή διάθεση, πολύ αλκοόλ και ένας ατελείωτος λουλουδοπόλεμος που εκτινάσσουν το κέφι στα ύψη μέχρι το πρωί. Αυτή είναι η νυχτερινή ζωή στην πόλη. Τόσο απλή μα τόσο σύνθετη, που θα καταφέρει να κλέψει την καρδιά σας.. προτού το καταλάβετε.

Αν μετά από όλα αυτά δεν την έχετε ήδη ερωτευτεί, τότε παίζει το τελευταίο της χαρτί και προσφέρει τον αληθινό έρωτα στο πιάτο.. Όχι αυτόν.. τον άλλον που περνάει από το στομάχι! Η ελληνική κουζίνα είναι βασισμένη στη μεσογειακή με πολλές επιρροές από την Ανατολή. Οι επιλογές αμέτρητες από street food, ψητοπωλεία, γυράδικα, μπεργκεράδικα, μέχρι ταβέρνες/ψαροταβέρνες και γκουρμέ εστιατόρια. Πάλι καλά που υπάρχουν τα γυμναστήρια και μπορούμε να τρώμε ελεύθερα.. εεεε να χάνουμε καμιά θερμίδα ήθελα να πω. Κάθε φορά που γυρνάμε από ταξίδι λέμε “και τώρα δίαιτα”. Μάταιος κόπος. Από το πρωί μέχρι το βράδυ όλο και κάτι θα μας σπάσει τη μύτη, αφού οι μυρωδιές από φούρνους, ζαχαροπλαστεία και φαγάδικα αναβλύζουν σαν πειρασμοί. Δοκιμάστε γλυκιά μπουγάτσα με κανέλα, τραγανό σουσαμένιο κουλούρι, γεμιστό τσουρέκι, σιροπιαστά και τα φημισμένα τρίγωνα Πανοράματος. Πιείτε τσιπουράκι στα κάστρα, δοκιμάστε μεζεδάκια σε κάποιο ταβερνάκι στην Άθωνος ή στα Λαδάδικα, γευτείτε τα ζουμερά σουβλάκια και μετά πείτε μας αν υπερβάλλουμε ή όχι. Όσοι είστε λοιπόν καλοφαγάδες οπλιστείτε με όρεξη και βουρ στον πατσά (κυριολεκτικά και μεταφορικά).

Η Θεσσαλονίκη εκ πρώτης όψεως δε διαφέρει από τις υπόλοιπες μεγαλουπόλεις της Ελλάδας. Μόνο αν την κοιτάξετε καθαρά και ζήσετε λίγες στιγμές σ’ αυτήν θα σας φανερώσει την ιδιαίτερη ταυτότητά της και θα σας οδηγήσει σε ένα απρόσμενο ταξίδι ιστορίας, διασκέδασης, γεύσεων και απολαύσεων. Μην την προσπεράσετε, ελάτε να την γνωρίσετε και θα καταλάβετε πως έχει πολλά να σας δώσει.. με αντάλλαγμα πάντα ένα κομμάτι της καρδιάς και του μυαλού σας. Σας περιμένουμε Καρντάσια.

Μοναδικός προορισμός, Παράδεισος, Αγαπημένα, Λατρεμένα, Υπέροχα και Μαγευτικά είναι μόνο μερικοί από τους χαρακτηρισμούς που γράψατε, κάτω από τις φωτογραφίες μας, για τα Χανιά. Εμείς δεν έχουμε παρά να συμφωνήσουμε και να συμπληρώσουμε πως για μας είναι μια από τις 3 ομορφότερες πόλεις της Ελλάδας. Δεν ήταν η πρώτη φορά που θα επισκεπτόμασταν τα Χανιά. Ο Νίκος σπούδασε στο Ηράκλειο, οπότε πηγαινοερχόταν συχνά, ενώ εγώ πέρασα ένα απόγευμα της πενθήμερης εκδρομής με το σχολείο. Όπως καταλαβαίνετε είχαν περάσει αρκετά χρόνια από τότε, οπότε ένα φρεσκάρισμα μνήμης το χρειαζόμασταν. Σχεδόν ένα μήνα πριν την αναχώρηση αρχίσαμε να ψάχνουμε πληροφορίες για τον καλοκαιρινό προορισμό μας, ρωτώντας φίλους και διαβάζοντας μερικά από τα αμέτρητα άρθρα που έχουν γραφτεί γι’ αυτήν την πόλη. Αναρωτιόμασταν αν είναι όντως τόσο όμορφα όσο τα περιγράφουν, αν υπάρχει κάποια δόση υπερβολής και αν τελικά θα μας φτάσουν οι 7 μέρες για να γυρίσουμε και να γνωρίσουμε τον τόπο.

“…Έκρυβε πολλές εκπλήξεις”

Όλα τα ερωτήματα όμως μας λύθηκαν από την πρώτη κιόλας στιγμή που πατήσαμε χανιώτικο έδαφος. Ύστερα από μια ήρεμη πτήση, μας περίμενε ένα πανέμορφο ηλιοβασίλεμα, με ζεστά ροζ-μοβ-πορτοκαλί χρώματα, που τύλιγε την πόλη πριν τη βυθίσει στο σκοτάδι. Τι πιο όμορφο καλωσόρισμα από αυτό; Ίσως δυο τρία ποτηράκια ρακή για ένα καλό ύπνο προτού ξεκινήσει η καλοκαιρινή μας περιπέτεια, η οποία παρεμπιπτόντως έκρυβε πολλές εκπλήξεις. Αποφασίσαμε να επισκεφτούμε πρώτα τα χωριά των Χανίων, για να έχουμε όλο τον χρόνο να απολαύσουμε την πόλη προς το τέλους του ταξιδιού. Από νωρίς το πρωί, για να αποφύγουμε την κίνηση, βάζαμε μπρος το κόκκινο αυτοκινητάκι μας και ξεχυνόμασταν σε βουνά, λίμνες, παράλιες, χωριά και φαράγγια.

Πρώτος προορισμός μας ήταν η περιοχή του Αποκόρωνα, στην οποία ζήσαμε μερικές από τις πιο συναρπαστικές στιγμές του ταξιδιού. Ο Νίκος πάλεψε με τα κύματα στη βραχώδη παραλία του Ομπρός γιαλού, πάτησε και δυο τρεις αχινούς μέχρι να βρει στεριά, εγώ προσπαθούσα να ξεφύγω από κάτι χέλια στη λίμνη Κουρνά και από ένα σμήνος κουνουπιών στα Ντουλιανά, ενώ γλιτώσαμε παρά τρίχα από έναν τρελό κρητικό οδηγό στο Παλαιλώνι. (Εδώ να ζητήσουμε συγνώμη από τις μανούλες μας για τα καρδιακά που τους προκαλέσαμε.) Και αφού τραγουδήσαμε με ανακούφιση “Και είμαστε ακόμα ζωντανοί..” τσουγκρίζοντας αλλά 2 ποτηράκια ρακή (ήδη είχαμε χάσει το μέτρημα), τριγυρίσαμε στα γραφικά χωριά του και δοκιμάσαμε τις πρώτες χανιώτικες λιχουδιές (βλ. παρακάτω).

“Οι περιπέτειες σαφώς δε μας έλειψαν”

Αφού πήραμε μια μικρή γεύση από τα χανιώτικα χωριά, το πρόγραμμα είχε βουτιές σε γνωστές και μη, σε προσβάσιμες και δυσπρόσιτες, σε ζεστές και κρύες, σε αμμώδεις αλλά και βραχώδεις παράλιες του νομού. Στο μαγευτικό Ελαφονήσι με τη ροζ άμμο, στον εξωτικό Μπάλο, στο ναυάγιο της Γραμβούσας, στους κολπίσκους της Παλαιοχώρας και στα Σεϊτάν Λιμάνια, απολαύσαμε τα κρυστάλλινα γαλαζοπράσινα νερά, που όμοιά τους δεν έχουμε ξαναδεί. Ξέρουμε σαν την Χαλκιδική δεν έχει, αλλά πιστέψτε μας μια βουτιά αρκεί για να σας αλλάξει γνώμη. Οι περιπέτειες σαφώς δε μας έλειψαν καθώς ανεμοδαρθήκαμε από τα 6 μποφόρ στο δυτικό κρητικό, φάγαμε μπόλικη άμμο, χτυπήσαμε σε κανένα δυο βράχια, ενώ μια μέδουσα αγάπησε τόσο τον Νίκο που δεν έλεγε να ξεκολλήσει από πάνω του. Και τι κάναμε για να ξεχάσουμε τον πόνο μας; Πίναμε ρακή.. Μα πού το καταλάβατε;!

Η εμπειρία βέβαια που ζήσαμε στις Μένιες, όπου για πρώτη φορά γνωρίσαμε τον βυθό της θάλασσας, δε ξεχνιέται ούτε με δέκα νταμιτζάνες. Η κατάδυση στα 12 μέτρα (αρκετό βάθος αν σκεφτείτε πως με το ζόρι φτάνω το 1,50 για να πατάω) μας χάρισε μοναδικές εικόνες και αναμνήσεις. Ξεχωριστή όμως ήταν και η περιήγησή μας στο φαράγγι των Τοπολίων, όπου εγώ έτρεχα να κρυφτώ από τα αγριοκάτσικα ενώ ο Νίκος είχε σκάσει στα γέλια. (Πήρε την εκδίκησή του για τη μέδουσα, να πάρει). Και εκεί που νομίζαμε πως τα είχαμε δει όλα, τα Φαλάσαρνα μας αποχαιρέτησαν με ένα από τα πιο εντυπωσιακά ηλιοβασιλέματα της Ελλάδας. Με λίγα λόγια ο νομός Χανίων αποτελεί ολόκληρος μια απολαυστική απόδραση για όλα τα γούστα και το μόνο σίγουρο είναι πως δε θα θέλετε να φύγετε. Εμείς πάντως λίγες μερούλες παραπάνω τις χρειαζόμασταν.

Ακόμη όμως και αν δε βγείτε πέρα από την πόλη των Χανιών μη νομίζετε πως θα σας φτάσει ένα διήμερο. Μπορεί να είναι μικρή και όλα να βρίσκονται σε κοντινές αποστάσεις, ωστόσο η ιστορία της έχει να σας δώσει πολλά. Το Ενετικό λιμάνι με τον περίφημο αιγυπτιακό φάρο, το οθωμανικό Γιαλί τζαμί, η πλατεία Σπλάντζιας, η Δημοτική αγορά, οι κήποι και οι αριστοκρατικές συνοικίες είναι μόνο μερικά από τα αξιοθέατα, τα οποία θα συναντήσετε στη βόλτα σας. Εκείνη όμως που θα σας αιχμαλωτίσει και θα σας κρατήσει για πάντα εκεί είναι η ατμοσφαιρική διαδρομή στα σοκάκια της παλιάς πόλης. Όσες ώρες και αν τα γυρνούσαμε, οποιαδήποτε στιγμή της μέρας, με κόσμο ή χωρίς, δε τα χορταίναμε με τίποτα. Δρομάκια στενά, αδιέξοδα, με σκάλες, γεμάτα από φουσκωμένες βουκαμβίλιες και κάθε λογής λουλούδια, μας οδηγούσαν σε γειτονιές και σπίτια βγαλμένα από άλλη εποχή. Πιο ήρεμη, πιο αθώα, πιο όμορφη, πιο μυστηριώδη.. Εννοείται βέβαια πως σε κάθε γωνία έβγαζα και την ανάλογη φωτογραφία.. όχι για μένα.. για το φουκαριάρικο το instagram.

“Όποιος χορεύει και γλεντά και τη ρακή την πίνει, μήτε γιατρούς χρειάζεται μήτε και ασπιρίνη..”

Και τι χρειαζόμασταν μετά από τόσο περπάτημα; Ρακή! (Έχετε πιάσει το νόημα βλέπω.) Αν και η ρακή πίνεται και σκέτη, η κρητική κουζίνα διαθέτει πολλά καλούδια για να μην την πιείτε ξεροσφύρι. Βέβαια αν δεν τη σηκώνετε, προτιμήστε ένα από τα πολλά εύγευστα κρητικά κρασιά, για να συνοδεύσετε το γεύμα σας. Στα Χανιά θα βρείτε ταβερνάκια, ρακάδικα ακόμη και γκουρμέ εστιατόρια στα οποία μπορείτε να γευτείτε παραδοσιακά πιάτα. Εκεί όμως που θα γευτείτε τα πιο ποιοτικά και νόστιμα είναι στα γύρω χωριά, καθώς χρησιμοποιούνται φρέσκα λαχανικά και φρούτα από κήπους, ντόπια κρέατα και λάδι από κρητικές ελιές. Στα Τοπόλια φάγαμε τσιγαριαστό, στους Αρμένους χοιρινή μπριζόλα, στα Φαλασάρνα σπιτική στάκα, στην Παλαιοχώρα χοχλιούς μπουμπουριστούς και στο Γαβαλοχώρι κολοκυθοανθούς γεμιστούς. Και επειδή μιλάμε για κρητικό τραπέζι, πάντα τρώγαμε μαζί ντάκο με πυχτόγαλο χανίων, σφακιανή πίτα, μαραθόπιτα, γαμοπίλαφο ή απάκι. Τέλος, δε γινόταν να φύγουμε από την πόλη αν δε μαθαίναμε να φτιάχνουμε σπιτικά χορτοκαλίτσουνα, στιφάδο λαχανικών και χανιώτικη σαλάτα. Και πώς θα γινόταν αυτό; Φυσικά μέσα από ένα μάθημα κρητικής κουζίνας… από τα χέρια ενός ντόπιου σεφ.

Οι Χανιώτες, έκτος από νόστιμες συνταγές, μας έμαθαν για τα καλά τι σημαίνει φιλοξενία. Καταρχάς δε συναντήσαμε μαγαζί στο οποίο να μη μας κεράσουν ρακή, άλλοτε με φρούτα και άλλοτε με γλυκό. Και σαν να μην είχαμε σκάσει ήδη από το πολύ φαΐ μας έδιναν μαζί και κάτι για το δρόμο. Πολλοί από αυτούς δεν δίστασαν να μας βάλουν στα σπίτια τους, να μας διηγηθούν ιστορίες του τόπου τους και να μοιραστούν τα βιώματά τους. Κάθε μέρα καταφέρναμε να είμαστε καλεσμένοι σε διάφορα πανηγύρια και γιορτές, για ξέφρενο γλέντι μέχρι πρωίας. Ξέρετε σ’ αυτά που δεν μπορείς να φύγεις αν δεν πιεις το Βόσπορο, αν δε χορέψεις με ένα βρακοφόρο, αν δεν πεις μια μαντινάδα και δε ρίξεις μια μπαλοθιά.. σε καμιά πινακίδα! Απλά, λιτά και καθημερινά πράματα.

Μακάρι να μπορούσαμε να βάλουμε στην καθημερινότητά μας άλλες τόσες κρητικές στιγμές, όμως όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν. Και για εμάς τα ωραία τελείωσαν μετά από 7 γεμάτες μέρες. Είχε φτάσει η ώρα να επιστρέψουμε στη βάση μας και να αφήσουμε πίσω τα πανέμορφα Χανιά. Αν και ο έρωτας που αναπτύχθηκε με την πόλη ήταν καλοκαιρινός, είμαστε σίγουροι πως θα κρατήσει για πάντα… Η ιστορία φυσικά δεν θα μπορούσε να κλείσει με διαφορετικό τρόπο από μία Μαντινάδα:

Θεσσαλονίκη με Χανιά θα φτιάξω ένα γεφύρι…
κάθε Σαββατοκύριακο να μ’ έχεις μουσαφίρη!

Θεσσαλονίκη 28/2 Ώρα 16.45:

N: Αχ! Τι άνετος που νιώθω σε αυτό το ταξίδι. Ε: Ναι επιτέλους, ούτε άγχος ούτε τρέξιμο! Ν: Θα κάνουμε τις βόλτες μας στην Πλάκα, θα ξεκουραζόμαστε στα ξενοδοχεία, θα πεινούμε τα καφεδάκια μας στου Ψυρρή, θα.. (Και κάπου εδώ κάποιος έχει πέσει στα πατώματα και κλαίει από τα γέλια.)

Αθήνα 28/2 Ώρα 18.45:

Ν: 1 ώρα καθυστέρηση είχαμε πάλι! Ε: Δε θα την προλάβουμε την ξενάγηση στο Van Gogh Alive! Ν: Μου ήθελες και γόβα. Τώρα βρήκε να ξυπνήσει η Θεσσαλονικιά μέσα σου! Ε: Πού να ξέρω εγώ ότι θα αργούσαμε πάλι. Τρέχα εσύ μη χάσουμε τη σειρά και έρχομαι και εγώ. Ν: Κατάλαβα! Καλά αρχίσαμε πάλι!!

“Καταλήξαμε να τρέχουμε σαν τον Βέγγο”

Το ταξίδι στην Ελληνική πρωτεύουσα ξεκίνησε με μια μικρή ελπίδα για ξεκούραση, αλλά για ακόμη μια φορά τα σχέδιά μας ανατράπηκαν. Όχι δεν έφταιγε η μια ώρα καθυστέρησης, ούτε τα καινούρια μου ψιλοτάκουνα (εντάξει ίσως λίγο). Δεν είχαμε υπολογίσει πως η Αθήνα είναι ένας “γεμάτος” προορισμός που προσφέρει τόσες πολλές επιλογές σε ιστορικά μνημεία, δραστηριότητες και φαγητό, που και να θέλεις δεν τα προλαβαίνεις όλα. Έχοντας λοιπόν μπροστά μας μόνο(!) 8 μέρες για να ανακαλύψουμε κάθε γωνιά της, καταλαβαίνετε γιατί καταλήξαμε να τρέχουμε σαν τον Βέγγο.

Σύμμαχός μας ευτυχώς και σε αυτό το ταξίδι ήταν ο καιρός (μόνο σε Άμστερνταμ & Λονδίνο δεν μας άφησε σε ησυχία)! Στην αρχή είχαμε κάποιες αμφιβολίες, καθώς η άφιξή μας είχε κλειστεί για την τελευταία μέρα του χειμώνα και γι’ αυτό δεν είχαμε μεγάλες απαιτήσεις. Όμως όλα πήγαν υπέροχα. Σίγουρα ο καιρός είναι πολύ διαφορετικός απ’ της Θεσσαλονίκης, αλλά τέτοια λιακάδα και καλοκαιρία δεν την περιμέναμε. Όλα ήταν ιδανικά για να τριγυρίσουμε στην πρωτεύουσα και να απολαύσουμε τις ομορφιές της.

“Ολόκληρη η ιστορία του Δυτικού πολιτισμού”

Η Αθήνα είναι μία από τις ιστορικότερες πόλεις του κόσμου, καθώς κρατά στα χέρια της μία τεράστια ιστορία 5.500+ ετών. Πιο εντυπωσιακός όμως είναι ο τρόπος που έχει καταφέρει να συνδυάσει την ιστορία αυτή με τη σύγχρονη ζωή, χωρίς να αλλοιώσει στοιχεία από τον χαρακτήρα της. Το λίκνο του Δυτικού κόσμου προσφέρει αμέτρητες επιλογές από μνημεία, αξιοθέατα, δραστηριότητες, μουσεία και δρώμενα, ακόμη και για τον πιο δύσκολο επισκέπτη. Στην κορυφή όλων, κυριολεκτικά αλλά και μεταφορικά, βρίσκεται ο περίφημος Παρθενώνας, ένα από τα σημαντικότητα μνημεία του κόσμου. Από το σημείο το οποίο ξεκίνησε η δημοκρατία και ολόκληρη η ιστορία του Δυτικού πολιτισμού, ξεκινήσαμε και εμείς την περιήγησή μας. Δεν μπορούσαμε με τίποτα να διανοηθούμε πόση ιστορία κρύβετε ανάμεσα στα ερείπια της Ακρόπολης. Έχοντας όμως μαζί μας την καλύτερη ομάδα, ξεδιπλώθηκε μπροστά μας ένας διαφορετικός και αξιοθαύμαστος κόσμος. Φυσικά η εικόνα μας ολοκληρώθηκε με την επίσκεψη στο μουσείο της Ακρόπολης με την εκπληκτική θέα, στο Αρχαιολογικό μουσείο με τα αμέτρητα εκθέματα και στο Θησείο με την αρχαία αγορά.

Φυσικά δεν παραλείψαμε την ξενάγηση στα ενδότερα της Βουλής, ενώ στριμωχτήκαμε για να θαυμάσουμε την ξεχωριστή αλλαγή Φρουράς, προτού χαθούμε στον Εθνικό Κήπο. Το Παναθηναϊκό Στάδιο, το μουσείο Μπενάκη και το Αττικό Πάρκο ήταν οι επόμενες στάσεις πριν κατηφορίσουμε στον Πειραιά. Αφού περάσαμε λίγες ώρες στο Ίδρυμα Νιάρχου περπατήσαμε στη Μαρίνα και το πάρκο του Φλοίσβου, φωτογραφίσαμε το ιστορικό θωρηκτό Αβέρωφ, φάγαμε στο Μικρολίμανο και μαστιγωθήκαμε από τα κύματα της θάλασσας! Ε: Ποια κύματα καλέ λάδι ήταν η θάλασσα. Ν: Με συνεπήρε ο ποιητής που ξύπνησε μέσα μου! Ε: Την παροιμία “τράβα να δεις αν κουνιούνται τα καράβια” την ξέρεις; Ν: Εξυπνάδες!

“Άπειρες στάσεις και αγκομαχητά”

Από το ταξίδι μας δεν έλειψαν οι βόλτες στην Διονυσίου Αεροπαγίτου, στα ανηφορικά στενά της Πλάκας και στο κυκλαδίτικο νησί κάτω από τον Βράχο της Ακρόπολης, ή αλλιώς τα Αναφιώτικα. Κάναμε τα ψώνια μας στην πολύβουη Έρμου και χαλαρώσαμε με ένα καφεδάκι στις ταράτσες που βρίσκονται γύρω από την πλατεία στο Μοναστηράκι. Ν: Πες και για τη Art Walk που με έσερνες ώρες να μέχρι να βρούμε τα ομορφότερα Graffiti της πόλης.. Ε: Τι να πρωτοπώ για αυτήν την υπέροχη εμπειρία; Κεραμεικός, Μεταξουργείο, Εξάρχεια, Ψυρρή και τόσες άλλες περιοχές. Μια διαφορετική βόλτα στις δημιουργίες των καλλιτεχνών του δρόμου, που ομορφαίνουν κάθε γειτονιά της Αθήνας.

Για το τέλος αφήσαμε την ανάβαση στον λόφο του Λυκαβηττού. Μια κουραστική διαδρομή, με άπειρες στάσεις και αγκομαχητά! Μας βγήκε μάλλον η κούραση των προηγούμενων ημερών. Η θέα βέβαια από την κορυφή του λόφου μας ξαναγέμισε με ενέργεια. Ε: Ας είναι καλά οι μπάρες δημητριακών που είχα μαζί μου. Ν: Τι; Ε: Η θέα λέω.. αναζωογονητική! Ν: Μη μου πεις πως πήρες τις μπάρες δημητριακών από το πρωινό; Ε: Όχι θα τις άφηνα! Ήξερα πως η μέρα θα είχε περπάτημα και ανάβαση, κάτι έπρεπε να κάνω! Ν: Αναγκάστηκες δηλαδή!

“Είναι τελικά Σουβλάκι ή Καλαμάκι;”

Η Αθήνα βρίσκεται διαρκώς σε κίνηση. Οι Αθηναίοι τρέχουν με κατεβασμένο το κεφάλι για να προλάβουν τις δουλειές και τα ραντεβού τους. Δυστυχώς δεν τους βοηθάνε καθόλου οι αποστάσεις και το κυκλοφοριακό χάος που επικρατεί. Παρόλο που τρέχουν, χωρίς να έχουν περιθώρια απώλειας χρόνου, είναι αρκετά δεκτικοί και πρόθυμοι να δώσουν οποιαδήποτε πληροφορία, αν φυσικά καταφέρετε να τους σταματήσετε, χαχαχα! Ο Νίκος σ’ αυτό δεν είχε κανένα πρόβλημα, αφού σταμάτησε αμέτρητους “δρομείς” τόσο για πληροφορίες, όσο και για φωτογραφίες (τι τράβηξαν οι άνθρωποι)! Οι περισσότεροι γνωρίζουν αγγλικά και εύκολα θα βοηθήσουν σε ό,τι χρειαστείτε, ενώ πρέπει να τονίσουμε πως δεν ισχύει τίποτα περί αντιπαλότητας Βορρά και Νότου, αυτά είναι στο μυαλό λίγων..

Εεεεε εντάξει μια μικρή διαμάχη υπάρχει για το “Σουβλάκι”!! Είναι τελικά Σουβλάκι ή Καλαμάκι; Η αιώνια κόντρα θα μας βασανίζει για πολύ καιρό ακόμη.. αφού δεν μπορεί να βρεθεί η χρυσή τομή! Θα μου πεις τώρα ποιος νοιάζεται πώς το λένε, αφού όταν μπαίνει στο στόμα είτε Αθηναίου, είτε Θεσσαλονικιού η φράση που ακούς είναι “Μμμμ.. πλάκα με κάνεις”;! Γι’ αυτό και το πεντανόστιμο έδεσμα είναι η πρώτη διατροφική επιλογή των ντόπιων. Στην πρωτεύουσα όμως δε θα βρείτε μόνο σουβλάκι, αλλά όλες τις κουζίνες του κόσμου, καθώς όλο και περισσότερες εισχωρούν στη ζωή των Αθηναίων. Σαν την ελληνική ταβέρνα όμως τίποτα! Μιλάμε φυσικά για τη γνήσια ελληνική ταβέρνα, που βρίσκεται σε ένα στενό στο Παγκράτι, στον Κορυδαλλό, στα Σεπόλια και όχι μόνο. Σε καμία περίπτωση την ταβέρνα στο Θησείο που από τα χείλη του καταστηματάρχη ακούς μόνο “Hello Sir we have excellent quality of Musaca”!! Για αυτό μην φοβηθείτε να χωθείτε σε γειτονιές και στενάκια ώστε να αναζητήσετε πραγματικά παραδοσιακές γεύσεις.

“Δεν κοιμάται πριν τις 6 το πρωί”

Απρόβλεπτη και μυστηριώδης η Αθήνα είναι πάντα έτοιμη να σε ξαφνιάσει κάθε ώρα της ημέρας και κυρίως της νύχτας. Είναι μία πόλη άλλωστε που ζει για τη νύχτα. Θα ξεχάσω πως μετά από ένα εξαιρετικό γεύμα στο Κεραμεικό και ενώ η ώρα ήταν 12 τα μεσάνυχτα, μια αυτοσχέδια μπάντα έπαιζε μία διασκευή του “talk dirty to me”, στην αυλή ενός μισογκρεμισμένου κτιρίου;!! Οι ντόπιοι θέλοντας να ξεφύγουν από τα προβλήματα και τα άγχη της καθημερινότητας βρίσκουν τρόπους να διασκεδάζουν με κάθε ευκαιρία. Βέβαια εκτός από την allternative διασκέδαση (πάσης φύσης), η πρωτεύουσα προσφέρει τις καλύτερες ταράτσες για ποτό ή καφέ, όμορφα υπόγεια και ισόγεια μπαράκια, δεκάδες κλαμπ και μπουζουξίδικα. Η Αθήνα καλύπτει όλα τα γούστα και το σημαντικότερο.. δεν κοιμάται πριν τις 6 το πρωί!! Για τους πιο απογευματινούς τύπους από την άλλη, μια έκθεση μοντέρνας τέχνης, μια θεατρική παράσταση, μια stand up comedy ή μια συναυλία, είναι μόνο μερικές από τις επιλογές που θα του προσφέρει για να περάσει ευχάριστα τον ελεύθερο χρόνο του.

Οχτώ υπέροχες μέρες μας φιλοξένησε η Αθήνα και μας πρόσφερε εικόνες, γεύσεις και εμπειρίες που δε θα βγάλουμε ποτέ από μέσα μας. Αυτό που μας έδωσε για τα καλά να καταλάβουμε είναι ότι αποτελεί ένα once in a lifetime ταξίδι, διαψεύδοντας πανηγυρικά την άποψη μερικών ότι πρόκειται για έναν stop n go προορισμό. Εμείς πάντως σχεδιάζουμε ήδη την επόμενη μας κάθοδο.

Τι λέτε; Θα έρθετε μαζί μας;

Ε: Ξέρεις τι μου έχει λείψει; Ένα πολυήμερο ταξίδι στην Ελλάδα με αμάξι! Ν: Πολυήμερο κιόλας! Να ρωτήσω ποιος θα οδηγεί; Ε: Αν θέλεις να γυρίσουμε σώοι, εγώ θα οδηγώ στο ισιάδι και εσύ στα βουνά και στα λαγκάδια. Ν: Εντάξει συμφωνώ! (Μπορώ να κάνω και αλλιώς;) Βουνά και λαγκάδια ακούω όμως, για πού λες; Ε: Από μικρή ήθελα να γνωρίσω τα πάτρια εδάφη (από τη μεριά του μπαμπά) οπότε θα προτείνω να τριγυρίσουμε στην Πελοπόννησο. Ν: Roadtrip στην Πελοπόννησο λοιπόν.. Έκλεισε! Ε: Δε χρειάστηκε και πολύ για να τον πείσω άδικα τόσος πρόλογος!

Όπως καταλάβατε έφτασε η ώρα για ένα αξέχαστο Roadtrip. Ένα Roadtrip 20+ ημερών παρακαλώ, ένα Roadtrip που το ονειρευόμασταν πολύ καιρό και που επιτέλους ήρθε η ώρα να το κάνουμε. Το πρόγραμμα είχε ολοκληρωθεί, τα μέρη που θα μέναμε κλείστηκαν και μείναμε να μετράμε μέχρι και τα δευτερόλεπτα για να ξεκινήσει ο γύρος της Πελοποννήσου.. σε 20 μέρες!

Το αμάξι μας μετά από έναν εξονυχιστικό έλεγχο ήταν έτοιμο να μας οδηγήσει σε κάθε γωνιά της Πελοποννήσου, να μας ξεναγήσει σε ιστορικούς τόπους, να μας χαρίσει εικόνες που δεν είχαμε ονειρευτεί και τελικά να γράψει πάνω από 3.200 χλμ! Η εποχή που διαλέξαμε ήταν η ιδανική. Ποια ήταν αυτή; Μα φυσικά μέσα Σεπτεμβρίου, όταν οι θάλασσες είναι ακόμα καυτές, η ζέστη είναι υποφερτή, ο τουρισμός έχει “σπάσει” και οι τιμές είναι αισθητά μειωμένες! Ο καιρός στην Πελοπόννησο φυσικά δεν θα πρέπει να σας προβληματίζει και πολύ, αφού είναι ήπιος τον χειμώνα και την άνοιξη ενώ είναι ζεστός το καλοκαίρι. Οι βροχές κάνουν την εμφάνισή τους κυρίως αργά το φθινόπωρο για να δροσίσουν τη διψασμένη γη. Όμως όταν αρχίσουν είναι δυνατές και επίμονες, γι’ αυτό καλό θα είναι να έχετε μαζί σας μία ομπρελίτσα.

Κατεβαίνοντας από Θεσσαλονίκη ο πρώτος σταθμός μας ήταν το Πόρτο Χέλι, απ’ όπου αφήσαμε την Πελοπόννησο για να περάσουμε τις πρώτες (τρεις) μέρες μας στις υπέροχες Σπέτσες! Στη συνέχεια επιστρέψαμε για να ξεκινήσουμε και επίσημα το Roadtrip με πρώτο σταθμό το Ναύπλιο (βλέπε κάτω φώτο). Το Ανάπλι -για τους ντόπιους- μας κέρδισε από τις πρώτες ώρες. Μία πόλη τόσο γραφική που είναι ντυμένη με πλούσια ιστορία, διαθέτει αρκετές θάλασσες και νόστιμα φαγητά. Φυσικά δεν χάσαμε την ευκαιρία για κοντινές εξορμήσεις σε Τολό, Αρχαία Επίδαυρο και Μυκήνες ενώ δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε ένα Wine Tour σε ένα από τα οινοποιεία της διάσημης Νεμέας ή αλλιώς της Ελληνικής Τοσκάνης!

Επόμενος σταθμός η Τσακώνικη γη και το Λεωνίδιο, με μία σύντομη στάση στο παράλιο Άστρος Κυνουρίας για να δούμε τη θέα από το -εγκαταλελειμμένο- κάστρο του. Το τσακώνικο χωριό αν και δεν είναι τόσο τουριστικό, οφείλει την ανάπτυξή του στον γνωστό Κόκκινο βράχο που βρίσκεται από πάνω του. Ολόκληρη όμως η περιοχή είναι φημισμένη για τις Τσακώνικες μελιτζάνες που μπαίνουν σε κάθε φαγητό, ακόμη και στην πίτσα! Εκεί βρήκαμε και την καλύτερη παραλία στην Πελοπόννησο με τα πιο τιρκουάζ και καθαρά νερά που έχουμε βουτήξει (εξαιρείται η Ελαφόνησος). Δες που βρίσκεται από τα Tips μας.

Σειρά είχε η μοναδική Μονεμβασιά, αφού πρώτα κάναμε ένα μπάνιο στη Βλυχάδα και φάγαμε φρεσκότατο ψαράκι στα Ελληνικά Φιορδ, τον Γέρακα. Η Μονεμβασιά (βλέπε κάτω φώτο) σε ξαφνιάζει με την όψη της και σε μεταφέρει σε ένα δικό της παραμύθι ιπποτών. Γυρνώντας στα λιθόστρωτα καντούνια της καστρούπολης καταλάβαμε ότι όχι μόνο ότι δεν στερείται τίποτα σε σχέση με άλλες αλλά είναι αισθητά πιο όμορφη και γραφική! Βέβαια δεν χάσαμε την ευκαιρία να την εξερευνήσουμε σπιθαμή προς σπιθαμή και να απολαύσουμε τη θέα στο Μυρτώο πέλαγος παρέα με μία γλυκόπιοτη Μαλβαζία (ΠΟΠ Κρασί).

Επόμενος σταθμός; Μα φυσικά το ένα και μοναδικό νησί της Πελοποννήσου. Η Ελαφόνησος με τα τιρκουάζ νερά και την απόλυτη ηρεμία, μας χάρισε 3 υπέροχες μέρες (αν εξαιρέσεις τη δυνατή αμμοβολή και τα 6 μποφόρ) και μας έδωσε δύναμη για το απαιτητικό 4 ήμερο στη Μάνη (βλέπε κάτω φώτο). Μετά το ολιγόωρο πέρασμά μας από το Γύθειο, ω! ναι για φρέσκο ψάρι, καταλήξαμε στην Αρεόπολη η οποία έγινε η βάση μας για τις επόμενες τέσσερις ημέρες. Η Μάνη είναι από μόνη της ένας μοναδικός προορισμός ντυμένος με πέτρα και λουσμένος με ήλιο. Άγρια τοπία, Πελοποννησιακά cliffs και γαλαζοπράσινες θάλασσες μας ταξίδεψαν πολύ μακριά. Πόσο; Μέχρι το νοτιότερο χερσαίο σημείο της Ευρώπης, το Ακρωτήρι Ταίναρο. Ασφαλώς επισκεφτήκαμε τα παγκοσμίου φήμης σπήλαια Διρού, μάθαμε τα ήθη και τα έθιμα του τόπου και αφεθήκαμε στη νοστιμιά της Μανιάτικης κουζίνας..

Και ενώ οι μέρες έφταναν στο τέλος τους, ετοιμάσαμε τα πράγματα μας για μια βουτιά στην παραλία του Φονέα, κάναμε μπάνιο με άλογα στη θάλασσα της Καλαμάτας και καταλήξαμε στην υπέροχη Μεθώνη (βλέπε κάτω φώτο)! Τα πρωινά μας είχαν πολλή προπόνηση στην παραλία της Φοινικούντας και τα βράδια πολύ φαγητό στο ψητοπωλείο του Νώντα στη Μεθώνη! Δυνατός συνδυασμός!!!

Και κάπου εκεί άρχισε η ανάβασή μας! Φυσικά ανεβασμένη ήταν και η θερμοκρασία με αποτέλεσμα μία βουτιά στα κρύα νερά των λιμνών του Πολυλίμνιου φάνταζε η καλύτερη επιλογή! Συνεχίσαμε με ανέβασμα στο κάστρο Ναυαρίνο, βουτιά στην Βοϊδοκοιλιά, βόλτα στην Πύλο, φωτογράφηση με τον Πύργο του Άιφελ στα Φιλιατρά, επίσκεψη στην αρχαία Ολυμπία, πέρασμα από τα λουτρά του Καϊάφα (βλέπε κάτω φώτο) και ξεκούραση στον Κακόβατο παρέα με τα σόγια! Ξέρετε πως είναι το ελληνικό το σόι.. περνάς από κάθε θείο, θεία και ξαδέρφια και νομίζεις πως έχεις φάει για κανένα μήνα.. Ν: Έτσι όπως το είπες νόμιζα θα πεις χρόνια. Ε: Εντάξει μη τα παραλέμε κιόλας. Ν: Σωστά για σένα μιλάμε!

Και μετά το φαγοπότι μέχρι σκασμού απορώ πως φτάσαμε μέχρι τους καταρράκτες της Νέδας και τον ναό του Επικούριου Απόλλωνα. Πάλι καλά ήπιαμε και ένα καφεδάκι στον πλάτανο του γραφικού χωριού της Ανδρίτσαινας και μας έδωσε δύναμη για τους δύσκολους και στενούς δρόμους προς τα Λαγκάδια, τον σταθμό μας για τις επόμενες 2 μέρες. Το μικρό χωριό παρά την ομορφιά του δεν μπορούσε παρά να κλέψει λίγες ώρες από το πρόγραμμά μας και να γίνει το ορμητήριο για χωριά όπως η Στεμνίτσα, η Καρύταινα, η Βυτίνα (βλέπε κάτω φώτο) με το δασάκι και τον δρόμο της αγάπης και φυσικά την πανέμορφη Δημητσάνα με τα πετρόκτιστα αρχοντικά και το μουσείο υδροκίνησης!

Το ταξίδι μας προς τον βορρά συνεχίστηκε με προτελευταίο σταθμό τα ιστορικά Καλάβρυτα. Η μαρτυρική πόλη των Καλαβρύτων είναι αρκετά ήσυχη και στηρίζεται στον χειμερινό τουρισμό, λόγω του χιονοδρομικού που υπάρχει κοντά. Οι εικόνες της φύσης, η βόλτα με τον ιστορικό οδοντωτό και το παραμυθένιο χωριουδάκι Ζαχλωρού έδιναν ένα τελευταίο, αλλά πολύ δυνατό στίγμα, στο ταξίδι μας. Φυσικά πριν το τέλος δεν θα μπορούσαμε να παραλείψουμε ένα πέρασμα από την Πάτρα και την γέφυρα Ρίο-Αντίριο!

Η Πελοπόννησος είναι ένας τόπος που έχει τα πάντα. Ψηλά βουνά (Ταΰγετος 2.407 μ.), μεγάλες πόλεις (Πάτρα, Τρίπολη κ.α.), υπέροχες παραλίες (Λεωνίδιο, Ελαφόνησος κ.α.), γραφικούς οικισμούς (Βάθεια Μάνης, Λαγκάδια Κορινθίας κ.α.) και φυσικά υπέροχο και πεντανόστιμο φαγητό.

Ν: Περιμένω σε ένα ταξίδι να μην αναφερθείς στο πολυαγαπημένο σου σπορ.. Ε: Τι λες καλέ; Αυτό δεν γίνεται, αφού η ιστορία κάθε τόπου είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το τοπικό φαγητό.. Πσσσσ τι είπα; Ν: Άρρηκτα με την ανάγκη σου για να φας θέλεις να πεις! Ε: Μπορείς να το πεις και έτσι.. Λοιπόν τι να πρωτοπώ για το φαγητό στην Πελοπόννησο; Για το υπέροχο παρθένο ελαιόλαδο που όμοιο του δεν έχουμε γευτεί, για τα πορτοκάλια Λακωνίας, τα Λαλάγγια, τη σαλάτα και το σύγκλινο στη Μάνη, για τα πιάτα κυνηγιού στην κεντρική Πελοπόννησο ή για την γρουνοπούλα στο Ναύπλιο. Και φυσικά δεν θα μπορούσα να παραλείψω τα μοναδικά κρασιά από την Τοσκάνη της Πελοποννήσου την Νεμέα!

Αυτό που μας έκανε επίσης εντύπωση είναι οι Άνθρωποι. Και φυσικά αναφερόμαστε στους ανθρώπους των χωριών και των γραφικών οικισμών. Άνθρωποι που έχουν την διάθεση να σε βοηθήσουν με κάθε τρόπο, να σε κεράσουν, να σε συμβουλέψουν και τελικά να σου δώσουν αυτό που λείπει από την εποχή μας, ένα χέρι βοηθείας το οποίο δεν περιμένει κάποιο αντάλλαγμα.

Ποτέ δεν πιστεύαμε ότι ένα ταξίδι στην Ελλάδα θα μας έμενε τόσο βαθιά χαραγμένο στην καρδιά αλλά και στο μυαλό μας.. Στην Πελοπόννησο ζήσαμε υπέροχες στιγμές, γνωρίσαμε αληθινούς ανθρώπους απαλλαγμένους από τη “μιζέρια” της εποχής, κολυμπήσαμε σε παρθένα νερά, ανεβήκαμε βουνά, κατεβήκαμε λαγκάδια, γνωρίσαμε την πλούσια ιστορία της, χωθήκαμε σε μέρη σπάνιας ομορφιάς, είδαμε εξαιρετικά αξιοθέατα και γευτήκαμε τις νοστιμιές αυτού του τόπου. Οπότε με σιγουριά θα σας πω ότι είναι μέσα στους 3 καλύτερους προορισμούς που έχουμε επισκεφτεί.

Τέλος, θα σας πω ότι γυρίσαμε με ένα αμάξι φορτωμένο μέχρι πάνω!! Κρασιά, λάδια, τοπικές λιχουδιές και πολλά δώρα γέμισαν ασφυκτικά το αμάξι μας δείχνοντας μας για ακόμα μία φορά πως η Πελοπόννησος είναι ένας τόπος ευλογημένος, φιλόξενος και πολύ αληθινός!

Ο Γύρος της Πελοποννήσου σε 20 Μέρες

10 Years Challenge: Σαντορίνη

Ε: Δες τι βρήκααααα!! Ν: Ωχ, πάλι τίποτα ξεχασμένα ρούχα από το λύκειο που σου κάνουν ακόμη; Ε: Μμμμ στα χρόνια κοντά έπεσες, στο αντικείμενο όμως αιώνες μακριά! Ν: Ας το πάρει το ποτάμι. Ε: Δες αυτή τη φωτογραφία.. Δες νιάτα.. Δες εικόνες. Θυμάσαι πόσο ωραία είχαμε περάσει; Ν: Για φέρ’ την πιο κοντά; Ε: Πες μου ότι ξέχασες το πρώτο μας ταξίδι να τρελαθώ..; Ν: Για φέρ’ την! Ε: Θεέ μου, δεν το πιστεύω! Ξέχασε το πρώτο μας ταξίδι στη Σαντορίνη! Ν: Ωχ, ναι!! Πώς είμαστε έτσι εδώ; Δεν πιστεύω να τη βάλεις κανένα insta story να γελάνε και οι πέτρες; Ε: Όχι δεν θα το κάνω (θα την κάνω post).. αν μου υποσχεθείς ότι θα ξαναπάμε! Ν: Καλή η ιδέα σου με ιντριγκάρει.. κάτι σαν 10 Years Challenge δηλαδή; Ε: Ακριβώς!

Βρήκα όλες τις φωτογραφίες, παλιούς οδηγούς, μέχρι και το υπόσκαφο ξενοδοχείο που είχαμε μείνει στο 2009. Τι χαρά! Ε: Βρήκαμε ξενοδοχείο να μείνουμε, φώναξα στον Νίκο.. 70€ είχαμε δώσει τότε, πόσο να πήγε τώρα; 100-120€; Πάμε και Μάιο (off season περίοδο)! Να μην τα πολυλογώ το δωμάτιο που μέναμε είχε πιάσει τα 300€ τη βραδιά!! Πόσο μπορεί να έχει τον Αύγουστο δεν τόλμησα να δω.

Ήταν ένα ζεστό και ήρεμο πρωινό, το Φθινόπωρο του 2009, όταν ξεκινήσαμε για τη Σαντορίνη από το λιμάνι της Θεσσαλονίκης (τότε είχε απευθείας δρομολόγιο)! 22 ώρες παλεύαμε με τα κύματα και χωρίς καμπίνα παρακαλώ! Μετά από 10 χρόνια η ώρα για το 10 Years Challenge Σαντορίνη είχε φτάσει! Αυτή τη φορά τα πράγματα ήταν πολύ απλά γιατί με το αεροπλάνο ήμασταν στο νησί σε λιγότερο από μία ώρα!

Ο μήνας που επιλέξαμε φυσικά να την επισκεφτούμε ήταν ο Μάιος (off season). Η Σαντορίνη είναι όμορφη μόνο αν πάτε εκτός σεζόν μιας και τη high season η κατάσταση είναι αποπνικτική και οι τιμές φτάνουν στον Θεό.. Όχι ότι γενικά δεν είναι πολύ ψηλά, αλλά τους θερινούς μήνες τα πράγματα ξεφεύγουν. Η Σαντορίνη, όπως η Μύκονος και η Κρήτη, είναι άλλωστε ξεχωριστές “χώρες” μέσα στη χώρα μας. Εδώ η κρίση είναι μία άγνωστη λέξη, αφού όλα τα μαγαζιά δουλεύουν με φουλ ρυθμούς, ενώ τα ξενοδοχεία έχουν πληρότητα 100%!

Δεν αργήσαμε να θυμηθούμε δρόμους, μαγαζιά, αξιοθέατα, πλατείες και ό,τι μας είχε μείνει (σαν ανάμνηση) από το πρώτο μας ταξίδι. Ήμασταν έτοιμοι όμως να χτίσουμε νέες εικόνες, να δημιουργήσουμε νέες εμπειρίες και να δοκιμάσουμε νέες γεύσεις. Ν: Πες για τα αξιοθέατα και άσε το φαΐ! Ε: No worries.. όλα θα πάρουν το δρόμο τους σιγά σιγά! Όπως όμως λέει και ο Νίκος πρέπει να πάρω τα πράματα από την αρχή.

Η πρώτη εντύπωση μας από το κυκλαδίτικο νησί είναι ότι μεγάλωσε.. μεγάλωσε πολύ!! Η Σαντορίνη του 2009 δε θυμίζει σε τίποτα την Σαντορίνη του 2019! Καλά θα μου πείτε όλα αλλάζουν στον κόσμο. Ναι, αλλά στη Σαντορίνη άλλαξαν με ταχύτατους ρυθμούς!

Αυτό που έμεινε όμως ίδιο είναι η μοναδική αύρα που αποπνέει καθώς περπατάς στο χείλος της Καλντέρας. Πουθενά αλλού στον κόσμο δεν υπάρχει παρόμοιο σκηνικό, με τα κάτασπρα υπόσκαφα σπίτια και τους μπλε τρούλους των εκκλησιών να κρέμονται κυριολεκτικά στο χείλος του γκρεμού. Από τα Φηρά μέχρι την κοσμοπολίτικη Οία και από την Αρχαία Θήρα μέχρι την ερειπωμένη Θηρασία τα χιλιόμετρα που κόψαμε πάνω στο νησί ήταν πάρα πολλά, για ακόμη μια φορά. Είχαμε βέβαια και το καλύτερο μεταφορικό μέσο.. Όοοχι γουρούνα όπως πολλοί κάνουν το λάθος να νοικιάσουν (διάβασε στα tips μας γιατί) αλλά το εκπληκτικό μας σκούτερ!

Δεν γλιτώσαμε βέβαια τον ποδαρόδρομο.. Βλέπετε θέλαμε να κάνουμε την πεζοπορική διαδρομή Φηρά-Ημεροβίγλι-Οία 11 χλμ. παρακαλώ, να ανεβοκατεβούμε τα 270 σκαλοπάτια από τον Κόρφο στον Μανωλά και να περπατήσουμε όοολη τη Θηρασία, να κατεβούμε άλλα 588 από τα Φηρά προς το παλιό λιμάνι και φυσικά να εξερευνήσουμε όλους τους οικισμούς του νησιού. Αααα ξέχασα και την ανάβαση στο ηφαίστειο μέσα στο λιοπύρι και τις “ευωδίες” του θειαφιού! Τώρα κατάλαβα γιατί γύρισα σαν μαυροτσούκαλο χωρίς να λιάσω το κορμί μου στις παράλιες! Καυτός ο ήλιος της Σαντορίνης παιδιάααα..! Οφείλουμε όμως να ομολογήσουμε πως οι εικόνες από κάθε σπιθαμή του ηφαιστειογενούς νησιού αντάμειψαν και την κούραση και τις ξεφλουδισμένες μυτούλες μας.

Για να μην πω για το ηλιοβασίλεμα στη Σαντορίνη.. Άλλο να σας το περιγράφουμε και άλλο να το βλέπετε από κοντά. Σκεφτείτε έναν ζωντανό πίνακα ζωγραφικής με τα χρώματα του ουρανού να αλλάζουν από γαλάζια σε ροζ-μωβ-πορτοκαλί και τον ήλιο να χάνεται πίσω από καστέλια, εκκλησάκια, ανεμόμυλους και στο τέλος να βουτάει στο Αιγαίο Πέλαγος. Πιο ρομαντικό σκηνικό πεθαίνεις.. (αν εξαιρέσουμε τους χιλιάδες τουρίστες που κρέμονται από κάθε πιθανό και απίθανο μέρος για μια instagram-ική φωτό).

Εκτός από το μαγικό ηλιοβασίλεμα η, κατά πολλούς, χαμένη Ατλαντίδα μπαίνει στη λίστα εκατομμυρίων επισκεπτών τον χρόνο για τις δραστηριότητες αλλά και την χλιδάτη εμπειρία διαμονής που προσφέρει. Από το πρωί μπορείτε να κάνετε καταδύσεις, βόλτες με καγιάκ, τζετ σκι, καταμαράν και γιοτ, ενώ το βράδυ να χαλαρώσετε σε πισίνες πίνοντας σαμπάνια ή να δειπνίσετε σε ένα από τα χιλιάδες εστιατόρια της.

Τι δεν έχω αναφέρει καθόλου! Αν ναι, τις παραλίες! Μπορεί να βρισκόμαστε σε νησί αλλά οι παραλίες δεν είναι το φόρτε της Σαντορίνης! Εξαιρούνται οι ιδιαίτερες μαύρες παράλιες της Περίσσας και του Περίβολου, η Κόκκινη και Άσπρη παραλία κοντά στο Ακρωτήρι και η Σεληνιακή Βλυχάδα. Όχι τόσο για τα νερά όσο για την μορφολογία και τα χρώματά τους. Εγώ πάντως δε βούτηξα σε καμιά αν και πήρα πέντε μαγιό μαζί μου! Ούτως ή άλλως είχα και τραυματική εμπειρία από την προηγούμενη φορά που με τραβούσε ο Νίκος να μπω στα “σκοτεινά” (αλλά πεντακάθαρα) νερά και δεν ήξερα τι θα με “φάει” από κάτω.. Νωπές ήταν οι μνήμες μου από εκείνες τις στιγμές, όπως νωπή ήταν και η γεύση της αυθεντικής σαντορινιώτικης φάβας! Τι κρεμώδης, πεντανόστιμη αλοιφή ήταν αυτή;

Ν: Βρε σατανά! Πώς τα έφερες έτσι; Ότι η θάλασσα ανοίγει την όρεξη και ήρθε η ώρα να μιλήσεις για το φαγητό! Όχιιιι, σε παραδέχομαι.. Κάθε φορά με εκπλήσσεις! Ε: Εμ όχι δεν θα έκανα καλή εισαγωγή εγώ..

Κεφάλαιο Φαγητό Σαντορίνη λοιπόν. Τι σας έρχεται πρώτο στο μυαλό όταν ακούτε ηφαιστειακό έδαφος; Πάντως όχι ότι μπορεί να παράγει μέχρι και Π.Ο.Π. προϊόντα!! Πρωταγωνιστής της τοπικής κουζίνας είναι η φάβα Σαντορίνης ενώ το γλυκύτατο τοματάκι της, φρέσκο ή λιαστό, δε λείπει σχεδόν από κανένα τραπέζι. Τηγανητές άσπρες μελιτζάνες, αφράτοι κολοκυθοκεφτέδες, το ιδιαίτερο κατσούνι (άνυδρο αγγουράκι), γιαπράκια, πίτες, σφουγγάτο Σαντορίνης (ομελέτα), κοπανιά (γλυκό από παξιμάδια κριθαριού), μελιτίνια (με μυζήθρα, γιαούρτι και μαστίχα), όπως και το ντόπιο χλωροτύρι, γέμιζαν καθημερινά τα πιάτα μας στα ταβερνάκια. Και εφόσον ήμασταν σε νησί το μενού είχε και φρέσκα ψάρια κατευθείαν από τα νερά του πελάγους. Όσο για την πιο γευστική μας εμπειρία δεν ήταν άλλη από το εξαιρετικό food tour που χάριν στον Αριστοτέλη και παρέα με το πιο διασκεδαστικό γκρουπ, μάθαμε και δοκιμάσαμε τη σαντορινιά κουζίνα.

Εκτός από το φαγητό η Σαντορίνη φημίζεται και για τα κρασιά της. Εξαιρετικές ποικιλίες όπως Ασύρτικο, Αθήρι, Αηδάνι, Μαντηλαριά και Μαυροτραγάνo δημιουργούν νόστιμα κρασιά για όλα τα γούστα. Δοκιμάσαμε το γλυκόπιοτο Νυχτέρι και το ιδιαίτερο Vinsanto, ενώ κάναμε ένα τουρ οινογνωσίας σε μια από τις κάναβες του νησιού. Για τους λάτρεις της βύνης, από την άλλη, υπάρχουν και οι τοπικές δροσιστικές μπύρες Donkey και Volkan! Τέλος η νυχτερινή ζωή στο νησί μας εξέπληξε και μας κράτησε ξύπνιους μέχρι την ανατολή, ενώ η ταινία που είδαμε στο θερινό σινεμά ήταν από τις πιο όμορφες στιγμές του ταξιδιού.

Το ταξίδι μας όμως δεν θα ήταν ίδιο χωρίς τη συμβολή των ανθρώπων που γνωρίσαμε. Από τους υπαλλήλους των ξενοδοχείων και των καταστημάτων μέχρι τους “ξεχασμένους” ντόπιους της Θηρασίας, όλοι ήταν ευγενικοί και πρόθυμοι να μας βοηθήσουν και να μας βάλουν ακόμη και στα σπίτια τους. Το μόνο παράδοξο για εμάς ήταν ότι στην αρχή μας μιλούσαν όλοι στα αγγλικά ενώ όταν καταλάβαιναν πως είμαστε Έλληνες έλεγαν την ίδια ακριβώς φράση “Πού είσαι ρε πατρίδα;” Λογικό καθώς λίγο το 95% του ξένου τουρισμού, λίγο η εξωτική μου αύρα τους αποπλάνησε!

Δεν θα σας πω ότι η Σαντορίνη μπήκε στην καρδιά μου γιατί ήταν ήδη εκεί από το 2009 όταν και νιώσαμε τον ερωτισμό και την ομορφιά της διαφορετικότητάς της. Μιας διαφορετικότητας που σήμερα την κατατάσσει στους 10 Καλύτερους προορισμούς του κόσμου! Η Σαντορίνη θα συνεχίσει να μαγεύει όποιον την επισκέπτεται και να είναι το επίκεντρο του τουρισμού απασχολώντας μας (με την καλή έννοια) για πολλά ακόμη χρόνια. Για όσα τουλάχιστον θα κοιμάται ακόμη ο πύρινος γίγαντας που ονομάζεται Ηφαίστειο Σαντορίνης! Μέχρι τότε ελπίζω να μην περάσουν άλλα 10 χρόνια μέχρι να την επισκεφτούμε ξανά!

10 Years Challenge: Σαντορίνη